In de pauzestand
“Jarenlang heeft het ritme van mijn gezin de dagelijkse invulling van mijn leven bepaald. Nu, met twee pubers in huis, wordt dat anders. Ze gaan steeds meer hun eigen gang. Dat hoort ook zo, en toch heb ik het er moeilijk mee. Ik wil voor mijn geluk helemaal niet van hen afhankelijk zijn. Ik gun ze hun eigen leven, maar kom er wel achter dat ik het mijne een beetje heb verwaarloosd. Het voelt alsof ik in de pauzestand sta, rusteloos en besluiteloos. In de gesprekken met de welzijnscoach zijn we met dat gevoel aan de slag gegaan. Wat wil ík nou eigenlijk? Waar kom ik mijn bed voor uit? Daar zou ik helemaal niet over nadenken als niemand mij ernaar vraagt, maar nu dus wel. Ik pak deze hulp dan ook met beide handen aan. Het zijn zulke fijne, liefdevolle gesprekken. En confronterend, dat ook.”
De routine doorbreken
Samen met de welzijnscoach ontdekte Dorien dat haar sociale netwerk wel erg klein was geworden. “We gaan niet meer uit, zoals vroeger, en vrienden zijn druk met hun eigen gezin. Zelf heb ik daar ook altijd veel energie in gestoken, en ik vind het lastig om die routine te doorbreken. Liever verzin ik in huis de gebruikelijke klusjes om te doen, dan dat ik naar buiten stap om iets nieuws te proberen. Ik hou van mijn werk op de administratie van een instantie in de verslavingszorg, maar uitbreiding van mijn aantal uren voelt nu als een soort vlucht, om niet na te hoeven denken over ongemakkelijke vragen.” De welzijnscoach helpt haar om dat wel te doen. “Wat ik leuk vind? Die vraag stelde ik mezelf nooit. Wandelen, daar hou ik van, en vroeger ook van geocaching. Ik heb graag mensen om me heen, dat in ieder geval. Neem bijvoorbeeld de stal waar mijn dochters ponyrijden, dat voelt voor mij echt als een happy place. Ik vind het heerlijk om te helpen met uitmesten, het is er gezellig met al die mensen. Ik wéét dat ik er welkom ben, en toch kan er dan ineens de angst zijn, dat niemand op mij zit te wachten. Die strijd in mijn hoofd, het lijkt soms wel het getetter van The Muppet Show, maar ik wil het nu echt aangaan.”
Met hart en ziel
Gedurende de zomervakantie heeft Dorien haar persoonlijke zoektocht even stopgezet. “Maar dan wiebel ik toch weer mee in het ritme van de meiden, waardoor alles anders loopt dan gedacht. Die dienstbaarheid, daar wil ik vanaf. Ik wil weer iets vinden waarmee ik me met hart en ziel kan verbinden. Ik weet dat het in me zit, dat heb ik vroeger in de gehandicaptenzorg en de horeca ervaren, maar het is alsof ik een beetje op slot zit. Voor een ander kan ik heel goed zien wat er moet gebeuren, maar voor mezelf is dat blijkbaar een ander verhaal. Heel fijn dat de welzijnscoach dat perspectief voor mij opent.”
“Wat ik leuk vind? Die vraag stelde ik mezelf nooit.”